De ontdekking en ontkenning van het MonSter

Mijn naam is (Isa)Belle  en leuk of niet ik heb MS. Die diagnose heb ik inmiddels ruim 8 jaar maar het monster schuilt al veel langer in me. Als ik terug denk aan mijn ‘wilde’ puber- en studententijd kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat het MonSter toen al bezig was een lekker plekje te vinden binnen in mij. Ik was altijd degene die als eerste afhaakte op een feestje, die echt zijn bed in moest en ook altijd degene die het langste moest herstellen van een avondje gezellig doorhalen. 

Natuurlijk stond ik daar helemaal niet bij stil. En mijn energieke karakter en No nonsens mentaliteit maakte ook wel dat ik gewoon door ging, je bent tenslotte pas ziek als je koorts hebt of als de dokter iets vindt in je bloed.
In mijn eerste jaar aan de universiteit van Leiden werd ik dan toch ziek, Pfeiffer. En dus mocht ik in mijn bed liggen en ziek zijn. Dat deed ik welgeteld twee weken. Ik schreef me uit bij mijn studie Nederlands en trok weer in bij moeders. Al snel was ik het niets doen zat dus pakte ik mijn spullen weer vertrok naar studentenhuis nummer twee, ging werken en tja ging gewoon weer door. Omdat ongeschoold werk toch niet helemaal mijn ding was besloot ik de pabo te gaan doen. 4 jaar studie propte ik in 2,5 jaar en niets wees er op dat ik dat stomme MonSter met me mee droeg. Toch bleef ik wel altijd moe en taaide ik nog steeds bij feestjes als eerste af.
Pas jaren later, toen er ineens gekke vlekjes in mijn hersenen gevonden werden en er lumbaal vocht moest worden afgenomen uit mijn ruggenmerg omdat ik weleens MS zou kunnen hebben werd ik weer herinnerd aan de Pfeiffer, er bleek wellicht een link te zijn tussen beide ziekten.
En ja dat werd min of meer bevestigd toen bleek dat ik inderdaad MS leek te hebben.
Op een bankje in de tuin heb ik een potje zitten huilen met mijn moeder. Mijn toenmalige partner trok het allemaal niet zo goed en liet het afweten toen ik mijn diagnose kreeg. Dus dealde ik alleen en op mijn manier met de mededeling dat ik MS had. Mijn No nonsens manier, mijn niet lullen maar poetsen manier, mijn stop je kop zo diep mogelijk in het zand en laat die kop daarna zo min mogelijk zien manier.